De één kan de opdrachten niet aan een besteed zoveel uit dat andere bedrijven er van meeprofiteren en de ander is bezig om na een zware ingrijpende reorganisatie uit de as te herrijzen. Heerlijk, dit deed me goed en was een verademing na al die die ellende die met name het laatste half jaar aan mij als dagelijkse kost is geserveerd.
Dit soort dingen heeft de mens nodig, ze geven vertrouwen en dat is precies waar het aan ontbreekt. Het consumentenvertrouwen heeft zelfs een historisch dieptepunt bereikt. Willen we de vicieuze cirkel hiervan doorbreken dan moet er iets gebeuren want nu lijkt alles zich met elkaar naar beneden te trekken. Wie ontslagen is of met werkloosheid bedreigd wordt, gaat op zijn portemonnee zitten. Men heeft geen andere keuze, want de vaste lasten zullen toch gewoon betaald moeten worden en die nemen alleen maar toe.
Het liberale marktdenken dat de economie zichzelf (ooit) wel weer vanzelf zal herstellen, begint zo langzamerhand onherstelbare schade aan te richten vrees ik. Neem de jeugdwerkloosheid die inmiddels is opgelopen tot 15%. Hier dreigt een verloren groep te ontstaan. Die, als de arbeidsmarkt t.g.v. de grijze uitstroom over een tijdje weer zal aantrekken, tussen wal en schip dreigt te raken. Want een gat van een paar jaar tussen school en arbeid maakt iemand ongeliefd bij werkgevend Nederland.
Politiek Den Haag lijkt zich er allemaal niet erg druk om te maken en investeert nauwelijks in het aanpakken van de werkgelegenheid. Nee, erger nog de WW-plannen van dit kabinet zorgen er voor dat de getroffen groepen het financieel nog erger gaan krijgen. Hoeveel erger moet het nog worden voordat dat men in Den Haag wakker wordt en ingrijpt? Ondertussen moeten we maar hopen dat die enkele bedrijven waarmee het toch nog goed gaat potentieel genoeg hebben om de rest van de economie mee te trekken, maar ook positief denken kent zijn begrenzingen en onvermogen.
